વહેતી જતી જીંદગી માં ઠહેરાવ યાચુ છું,

વર્તમાન નાં ખોળે બેઠો મારા ભૂતકાળ ને વાંચુ છું.

.

સુખ-દુ:ખ નો થાળ લઇ ચિત્રગુપ્ત ઉભો રહ્યો,

વિચારોનો દરિયો મારા માનસપટ પર વહેતો રહ્યો.

.

નસીબ ની ધીરજ ખૂટી પડી ને કાણું થાળ માં પડી ગયું,

રહ્યું-સહ્યું સુખ તે કાણાં થકી સરી ગયું.

.

સરતા સુખ ને રોકવાની એ પળ મારાથી ચુકાઈ ગઈ,

આ કરુણા જોઈ ને ઘડીભર પોક વિધાતાથી મુકાઇ ગઈ.

.

એ સરી ગયેલા સુખના સરવાળા બાદબાકી માં અટવાયો છું,

તૂટેલા સપનાઓના ટુકડાઓથી ખુદ જ ઘવાયો છું.

.

બનીને યાદોના આંસુ હું બેફામ વહેતો રહ્યો,

જીવન ની સંતાકુકડી માં વાસ્તવિકતાઓથી પળ પળ છુપાતો રહ્યો.

.

પતંગિયા ને મન આગ પ્રકાશ માત્ર છે દુનિયા,

લાગણીઓના મધદરિયે સરેઆમ તરસતો રહ્યો.

.

બની ને આંસુની મૌલિક ધાર સંતાપ વરસતો રહ્યો,

સુરજ ની કોખ માં બેઠો એ અંધકાર હસતો રહ્યો.

.

ફરી દિશા દેખાઈ જીવનને ત્યાં રસ્તો વળી ગયો,

પ્રતિબિંબ ની શોધમાં રઝળતા મારા પડછાયા ને ઉજાસ નડી ગયો.

.

એ રસ્તાને અટકાવતો ત્રીજો કિનારો યાચું છું,

વર્તમાન ના ખોળે બેઠો મારા ભૂતકાળને વાંચું છું.